Snoep nostalgie

Kent u ze nog, de snoepwinkeltjes van vroeger? Waar zo hoog en zo ver je kinderogen reikten, de prachtigste, kleurigste en zaligste snoepjes uitgestald waren, in open bakken en in grote glazen stopflessen? En waar je met een ijzeren schepje de snoepjes per ons of per vijftig gram kon laten afwegen? Zuurstokken, van het zachtste roze, of hardrood met wit.


Heldergele zuurtjes, zoethout, dropveters, caramel en noga (dat we toen nog allemaal heel degelijk als nougat schreven). Kauwgomballen, soms in een toen supermoderne automaat; waar je een muntje in kon gooien en aan een ratelend mechaniekje draaien… en elke keer was het spannend welke kleur er naar beneden zou vallen. Toverballen, waarvan je wel uren leek te kunnen genieten, en elke keer dat je hem pakte, was hij van kleur veranderd. Als kind voelde je je in een sprookjeswereld, waar je met je dubbeltje stevig in je hand geklemd haast niet kon kiezen uit al dat lekkers.

Nostalgisch denken we terug aan die tijden, van ver voor de supermarkten met voorverpakt snoep: allemaal natuurlijk net zo lekker, maar het mist voor ons die magische glans van de snoepwinkels uit onze kinderjaren. Toch waren er ook ver voor onze jeugd al veel oudhollandse snoepjes uit het blikveld verdwenen. De ulevellen en stroopsoldaatjes waar onze ouders en grootouders van smulden, bijvoorbeeld, kenden we toen vaak ook al niet meer.

Dus wie weet… schrijft een van onze kinderen over twintig jaar een weemoedig stukje, dat terugkijkt op die betoverende schappen vol zakjes autodrop, winegums, kauwgum, Mars en M&M’s. Want zoveel is zeker: van snoep zullen we altijd houden.

Meer lezen over onze snoepgeschiedenis? Twee Belgen doken in dit Hollandse en Vlaamse cultuurgoed en schreven Nog een snoepje? (Robert Declerck en Margit Sarborgardi, Davidfons uitgeverij)